ZAWARTOŚĆ ŚWIADECTWA

Szczegółowa metodyka sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej dla budynków, części budynków i lokali mieszkalnych w Polsce oraz szczegółowa zwartość świadectwa zawarta jest w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 ( Dz.U. 74, poz.836).

Świadectwo energetyczne podaje dla ocenianego budynku lub lokalu :

1. wskaźnik EP, który wyraża wielkość rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energie pierwotną, odzwierciedla ilość energii zużywanej przez budynek oraz źródło w który ta energie jest produkowana. Niski wskaźnik EP oznacza albo małe zużycie energii przez budynek, albo fakt, że część tej energii jest produkowana przez źródło odnawialne.

2. wskaźnik EK, który wyraża zapotrzebowanie budynku na energię końcową bilansowana na granicy budynku, czyli z uwzględnieniem sprawności wytwarzania energii.

3. wskaźnik wg. WT 2008 – obliczony na podstawie „Warunków Technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie” – stanowiący wartość referencyjną dla policzonego wskaźnika EP.

Zapotrzebowanie na energię obejmuje energię zużywaną na :

• ogrzewanie i wentylację
• przygotowanie ciepłej wody użytkowej
• chłodzenie
  

a dla budynków użyteczności publicznej dodatkowo:

• energię na oświetlenie pomieszczeń

Świadectwo, oprócz podstawowych danych inwentaryzacyjnych, musi zawierać także wskazówki dotyczące możliwości i sposób obniżenia zużycia energii w budynku lub lokalu.

Niestety w polskiej metodyce nie przewidziano podziału budynków na klasy, co z pewnością utrudnia przekaz wyników oceny i sprawia, że dane zawarte w świadectwie są dla znaczącej grupy odbiorców niezrozumiałe, a więc praktycznie mało przydatne.